ـ از رو تخت کثيف بيمارستان داشتم مهتابي سقفي رو نگاه مي کردم . نور سبز آبي رنگي که همه جا پاشيده بود ، اعصابم رو بهم مي ريخت و پوستِ زردم رو مريض تر مي کرد . سُرُم به کندي حرکت مي کرد . انگاري داشت خصّت به خرج مي داد . مثل اون پرستار گُنده هه که راه رفتنش حالم رو بهم مي زد . انگاري تو اون شرايط مي خواست يه جورايي محتاج بودنم رو به رخم بکشه . با اون دمپايي هاي گشادش که هر چند بار از پاش ول مي شد و از سرعتش کم مي کرد . با خودم فکر کردم که حتما بعد از خلاص شدن از اين بيمارستانِ کوفتي واسش يه جفت دمپاييِ اندازه مي خرم تا يه ذرّه تو وقتش صرفه جويي بشه . امّا خوب مي دونستم که مسئله ي دمپايي ها واسش خيلي خوشاينده ، چون ارزشش رو بيشتر مي کرد و اون دوست داشت چشمهاي منتظر منو ببينه که واسه اومدنش لحظه شماري مي کنم . دلش مي خواست چشمهاي من زبون باز کنه و بگه :»ميشه اين سُرُم رو از رو دستم وا کنيد ؟ داره تموم ميشه خانوم خوشگله ! ميترسم به هوا برسه .»