1-در میان بودگی مانیفست

مانيفست در ميانه است. نمي توان با نوشتن مانيفست تاريخ را شروع كرد ؛ بلكه نوشتن مانيفست خود وسيله اي براي دو شقه كردن تاريخ است. مانيفست با ايجاد شكاف در همگني تاريخ خود را به عنوان مميز امروز از ديروز تعريف مي كند. تاريخ ما فاقد ميانه است. میانه تاریخ ما از میان رفته است.

«سخن» دوباره آن روی ستمگرش را نشان داده است. امروز ستم مُشت آهنین خود را قبل از هر چیز در آنچه می بینیم، آنچه می شنویم، آنچه می خوانیم نشان می دهد. با خوانده ها چه کنیم؟ با آنچه می بینیم، با آنچه می شنویم؟ ادبیاتِ مردم ستمدیده چنین می پرسد...

گالری در یک فضای خانگی شریک است. این شراکت فضای ایده آلی است برای دختران هنرمند و نوظهور بورژوازی تا در یک فضای خانگی زیر نظر پدری نیمه مهربان اما مراقب، امر اجتماعی را تجربه کنند. چیزی به نام عرضه اثر هنری به جامعه وجود ندارد. آنچه هست عرضه اثر هنری بورژوازی در فضای خانگی و خصوصی گالری است. شما باید آدرس‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها را کامل بنویسید. چون برای رسیدن به ایدئولوژی مانند لینکها باید مسیر‌ها را کامل نوشت.

"مقدمه کتاب خشونت نظری/ نظریه ای در باب نقد هنری"

 

«دیگر هیچ چیز برای ما باقی نمانده است تا همه چیز را بر آن بنا کنیم. همه‌ی آنچه برای ما به جا مانده، خشونت نظری است. کاری که ما باید اینجا انجام دهیم: نظرورزی معطوف به مرگ است که تنها روش‌اش رادیکال سازی فرضیات می‌باشد.»(ژان بودریار)

توضیح: آنچه می خوانید مقدمه کتاب «هنر مسلّح» نوشته ی امین قضایی و بابک سلیمی زاده است. این کتاب در سال 1386 به صورت زیرزمینی منتشر شد.

هنر مسلّح به شما خواهد گفت: هیچ جای امنی در جنگِ موقعیتهای نمایشی وجود ندارد. اگر تمامی تعاریف هنر را جمع کنید، همه ی آنها در یک نقطه مشترک خواهند بود، کالای هنری کارکردی ورای کارکرد مصرفی دارد، کارکردهایی از قبیل بیانگری و نمایش.

تریستان تزارا ، فرانز یانگ، گئورگ گروز، مارسل یانکو، ریچارد هولسنبیک، گرهارد پریز، رائول هاوسمن

آوریل ۱۹۱۸

 

امضا کنندگان این مانیفست در زیر جنگ و نبرد فریاد می زنند : دادا !

وگرد هم جمع شده اند تا هنر تازه ای را مطرح کنند که تحقق ایده های تازه را از طریق آن امکان پذیر می دانند. خب پس دادائیسم چیست؟

در زندگی آن قدر به شکننده‌ترین وجوه زندگی ایمان پیدا می شود که سرانجام این ایمان از بین می رود. انسان، این موجود خیالباف سرسخت که هر روز بیشتر از پیش از سرنوشت خویش ناراضی است، در تشخیص ابژه هایی که به سمت استفاده از آنها رانده می شود دچار زحمت می گردد. ابژه هایی که سهل انگاریِ خود انسان، آنها را بر سر راهش نهاده یا به واسطه ی تلاشهای خویش آنها را به دست آورده است. تقریباً همیشه تلاشهای اوست که این ابژه‌ها را برایش به ارمغان می آورد.

فیلیپو توماسو مارینتّی

من و دوستانم تمام شب را بیدار بوده‌ایم، زیر نور مسجدی که گنبدهای برنجی‌اش مانند چراغِ درونِ ما روشن است؛ چراکه هر دو با چراغ‌های الکتریکی نورانی شده‌اند. پس از پهن کردن ملال همیشه‌گی‌مان روی فرش‌های ایرانی، بحث را تا سرحداتِ منطق پیش برده‌ایم و کاغذها از خط‌الرسم جنون‌انگیزمان سیاه کرده‌ایم.

(پایه گزاری 1999)

بیلی چایدیش/چارلز تامسون

 

توضیح مترجم: پیشتر مجله ی زغال در رابطه با استاکیست ها (STUCKISTS) مطالبی را منتشر کرده بود، استاکیستها نام خود را از کلمه ی STUCK به معنای گیر کرده، گیرافتاده، درمانده، بیچاره، مانده و گرفتار وام گرفته اند. این کلمه در حقیقت از جمله ای درآمده است که « تِریسی اِمین» ( نماد تمام عیار هنر مسلط انگلیس -که محصول/ باز مولد گالری تِیت، ساچی و جایزه ی ترنر است) این جمله را در رابطه با این گروه نقاشان به زبان رانده است. متنی که در پایین آمده است، مانیفست استاکیستها در سال 1999 است.

گی دبور - 17 می 1960

انتشار مجدد در چهارمین شماره ی مجله ی بین الملل موقعیتگرایان (ژوئن 1960)

توضیح مترجم: بین الملل موقعیتگرایان در 27 آپریل 1957 توسط هشت نفر در Cosio d'Arroscia پایه گذاری شد که خواستار هنر انقلابی با نوعی دگردیسی مدام بودند و نوظهوری آنان از جهت منسوخ کردنِ شکاف میان هنر و زندگی بود. مانیفستی که بدین منظور منتشر کرده اند در 17 می 1960 چاپ و در شماره 4 مجله ی «بین الملل موقعیتگرا» چاپ مجدد می گردد.بین الملل موقعیت گرایان نیز مثل سایر جنبشهای هنری دیگر در طول فعالیتهای خود مانیفست های زیادی را نوشتند که بیشتر به قلم گی دبور نظریه پردازی می شد. متن زیر به نظر ما و بسیاری از طرفدارانِ موقعیت گرایان مانیفست اصلی این گروه به حساب می آید.

آندره برتون و لئو تروتسکی / 1938

 

بدون اغراق می توانیم بگوییم که تا به حال مدنیت تا این اندازه جدی تهدید نشده است. وندال ها، با ابزارهایی وحشیانه و به احتمال زیاد بی اثر، فرهنگ عهد عتیق را در گوشه ای از اروپا لکه دار کردند. اما امروز ما شاهد تمدن جهان هستیم که در سرنوشت تاریخی خود متحد شده و زیر فشار نیروهای استبدادی -مجهز به تمام زرادخانه تکنولوژی مدرن- به هم می پیچد. ما به هیچ وجه تنها به جنگ جهانی ای که به زودی رخ خواهد داد فکر نمی کنیم. حتی در زمان «صلح»، موقعیت هنر و دانش مطلقا غیر قابل تحمل شده است.

درشرایطی که همه‌جا پر است از کتابها، متن سخنرانی‌ها، دست نوشته‌ها و یادداشتهای سیاسی جریانات "هنجارمند" و پرطمطراق راست‌اندیشان، هنوز در گوشه کنار‌ه‌ها همهمه‌‌های "ناهنجار" کسانی که می‌خواهند جنبش‌های مستقلی پایه‌ریزی کنند به گوش می‌رسد. همهمه‌هایی که دیگر محتوای آوایی‌شان در هیچ ظرف موسیقیایی خوش‌آهنگ و عمومیّت‌یافته‌ای نمی‌گنجد. همهمه‌ای شبیه همهمه‌ی دانش‌آموزان در رمان "قصر" که صدای معلم‌شان را محو می‌کنند.