1

نشریه ی زغال به خاطر تاخیری که در به ‌روز کردن مطالب سایت رخ داد از شما دوستان و همراهان همیشگی این سایت پوزش می طلبد. اما شاید بتوان چنین تاخیری را فرصتی تلقی کرد برای یک بازاندیشی. این در صورتی امکان‌پذیر خواهد بود که بجای نظریه ‌ی اصل تداومْ قائل به گسست باشیم، اعتقاد به این امر که هر لحظه و دقیقه ‌ی ما انگاره و سامانه‌ی خود را داراست. دقایق مدام بر تن جامعه نقش می ‌بندند و ما را با ساحتی دیگرگونه مواجه می‌کنند. فرمِ بیان ما واژگون می ‌شود و ذهن ما در بستر ساحت ‌های جدید پیش آمده از نو شکل می‌پذیرد. این تنها راهی است که ما را از غلتیدن در دام جریان تفسیر بی‌پایان متونمان-بی ‌هیچ ارتباطی با جهان خارج- باز می ‌دارد...

پيشگفتار

 

در مقالة زير، " نفي و اثبات در فلسفه و پديده‌شناسي روح" ، دو روش، روش فلسفه ( يا روش مفهومي ) در علوم انساني و روش علم (يا روش تجربي) در بررسي روند واقعيّت‌هاي مشخص مثل آناتومي و غيره تبيين گشته، و تا حدي كه وسع نگارنده اجازه مي‌داده كوشش شده‌است تا در آن، تلاش عظيم هگل در درك مفهومِ ضرورت و بنيادگذاري روش ديالكتيكي بازتاب يابد. در اين راستا، در بارة فيلسوفاني نيزكه مستقيم‌تر بر هگل مؤثر بودند، مختصر صحبتي شده‌است و بيش از همه از ارسطو. زيرا نسبت به عصرِكم مايگيِ دانش، و به دليلِ مسائل و مقولات مهمي‌كه در هستي‌شناسي‌توسط او مطرح شده و در چارچوب منطق تدوين گرديده،كار او غول‌آسا است. درهرحال، خيلي اهميّت داردكه روش ديالكتيكي را در برابر روش تجربي، خوب درك كنيم. اهميّت اين مطلب به خاطرخود مطلب است. بايد به اين دو روش دقت كنيم. در خواندن اين مقاله بايد حوصله به خرج داد.

برای ورود به موضوع سوال ذیل را مطرح می نمایم. روشنفکر مارکسیست چگونه می تواند از موقعیت طبقاتی خویش در جایگاه خرده بورژوا فراروی نموده و مسلح به فلسفه ای انقلابی شود؟

برای ورود به موضوع توجه شما را به سئوال ذیل معطوف می نمایم. چرا لاکان رابطه آدمی را با مطلوب گمشده به پیچه‌ای مدور تشبیه می نماید؟ با توجه به شکل می بینیم که پیچه‌ی مدور به تیوپ دوچرخه شباهت دارد و نشان میدهد که نفس برزخی مدام در حال جنبش است. در پیچه دو نوع حرکت متفاوت (الف) و (ب) مطابق شکل وجود دارد. جست و جوی مطلوبات مختلف را از سوی نفس برزخی می توان به حرکت مدور پیچه (الف) تشبیه کرد. اما این حرکت مدور پیرامون محیط استوانه ای ما را از حرکت اصلی (ب) به حول سوراخ مرکزی (مطلوب گمشده) غافل می کند. به عبارت دیگر تمنای هر مطلوبی لاجرم به آرزومندی اصلی نسبت به مطلوب گمشده باز می گردد.